• دوشنبه ۴ دی ماه، ۱۳۹۶ - ۱۰:۵۱
  • دسته بندی : ورزشی
  • کد خبر : 9610-495-5
  • منبع خبر : گزارش
  • چاپ

/یادداشت/

اخلاق در ورزش کردستان مهجور مانده است

ورزش در کردستان از گذشته با نام پهلوانان و جوانمردان معرف تمامی میدان‌های ورزشی بوده است و ورزشکاران و تماشاچیان این دیار همیشه الگویی  برای پایتخت‌نشینان و دیگر استان‌ها بودند.

به گزارش ایسنا، منطقه کردستان، ورزش کردستان این روزها حال خوشی ندارد و دست‌خوش برخی بی‌فرهنگی‌های ورزشی که دور از شأن این استان است قرارگرفته و به‌گونه‌ای ریشه در دل آن کوبیده و مدت‌ها باید تلاش کرد تا بتوان این ریشه را خشکاند.

به یاد داریم در هر تکریم و معارفه‌ای که از سوی دستگاه‌های اجرایی صورت می‌گیرد از سوی مجری‌ها بارها اعلام می‌شد که کردستانی‌ها افرادی خوش‌استقبال و خوش بدرقه هستند ولی گویا این مهم تنها در میان دولتی ها رسم است و در ورزش کردستان غریب مانده.

حال این روزهای ورزش کردستان بد است و شاهد بغض‌های افرادی هستیم که بانام این استان سال‌ها جور ورزش را کشیده‌اند و اما بازی زمانه باعث شده است که دیگر تنها بمانند و مورد توهین قرار گیرند.

ورزش کردستان به دلیل نبود کارخانه‌ها، صنایع تولیدی و منابع مالی قوی همیشه با مشکل نبود پشتیبان مواجه است و همین مسئله باعث می‌شود که بازیکنان و مربیان حرفه‌ای که عمر خود را در این راه گذاشته‌اند و به‌گونه‌ای ورزش را شغل اصلی خود می‌دانند، راهی استان‌های دیگر و حتی کشورهای دیگر می‌شوند.

به یادداریم که زمانی اسطوره کشتی کردستان "جمشید خیرآبادی" یا پهلوان "سامان طهماسبی" برای ادامه فعالیت خود کشور را ترک کرده و رهسپار کشوری دیگر شدند استقبال گرمی از آن‌ها شد و زمانی که در رویاروی با کشتی گیران ایرانی قرار می‌گرفتند هیچ‌گاه توهین و اهانتی به آن ها صورت نمی‌گرفت چون اخلاق شرط اول پهلوانی‌ها است.

نام "سامان و سیامک ویسی" در ورزش کردستان برای اهالی ورزش غریبه نیست و همه شاهد هستند که این دو برادر سال‌ها برای اینکه نام کُردها در بسکتبال کشور مغفول نماند تلاش کردند و در قالب تیم ملی همیشه حضوری مؤثر و فعال داشتند.

سیامک ویسی که امروزه به‌عنوان موفق‌ترین مربی ایران از آن یاد می‌شود، در سال گذشته به‌عنوان مربی تیم کردستان در لیگ‌های مطرح کشوری حضور داشت و این جوان کُرد زبان در کمترین امکانات کنار تیم ماند و تجربه های گران‌قیمت خود را در اختیار آنان قرارداد تا نام بسکتبال کردستان در بلندای این رشته خودنمایی کند.

روزگار گذشت و شرایط بد اقتصادی در ورزش کردستان باعث شد این مربی از بدنه تیم کردستان جدا شود و مابقی خدمت خود را در یک تیم پایتخت نشین ادامه دهد.

تیم آرارات تهران به سرمربی گری ویسی ادامه راه ورزشی خود را آغاز کرد و توانست نتیجه خوبی را در مقابل تیم‌های بزرگ کشور کسب کند و همین امر باعث شد که نام سیامک ویسی بیشتر در محافل ورزشی کشور به گوش برسد.

اما در چند روز اخیر تیم هیات بسکتبال کردستان میزبان تیم آرارات تهران با مربیگری ویسی بود، متأسفانه در روز مسابقه شرایط به‌گونه‌ای از سوی بعضی از تماشاگرنماهایی که خود را تماشاچیان با متعصب می‌دانند، نسبت به همشهری‌شان رقم خورد که بغض گریه در چشمان این مربی جمع شد و هیچ‌گاه انتظار نداشت که با او این‌گونه رفتار شود.

اخلاق مردانگی در راستای جوانمردی و رادمردان قرار دارد و باید بکوشیم و نگذاریم فحش و ناسزاگویی در میدان‌های ورزشی باب نشود و نسبت به همدیگر هیچ‌گاه توهینی نکنیم چون جایگاه پهلوانی از قهرمانی همیشه بالاتر بوده است و تمام ایران کُردها را پهلوان می‌نامند؛ پس باید نگذاریم این لقب از بین رود.

اگرچه در پایان این دیدار که تیم سیامک ویسی با برد زمین را ترک کرد، افراد زیادی در خصوص این بی‌اخلاقی نسبت به او ابراز همدردی کردند و با کلمات خاص شرمندگی خود را نسبت به حواشی آن روز ادا کردند. ولی بیاییم به جای اینکه نوش دارو را پس از مرگ سهراب بیاوریم، به فکر فرهنگ‌سازی باشیم و کاری کنیم دوباره ورزش کردستان به جایگاه اخلاقی خود بازگردد نه آنکه «داداش سیای» کردستان را که زمانی شعار هواداران بسکتبال کردستان بود این روزها در کنج رینگ قرار دهیم و با حرف‌های زشت اورا مورد هجمه قرار دهیم.

در هرکجای این سرزمین پهناور اگر کُرد زبانی افتخار کسب کند افتخاری برای دیار ما است؛ پس نگذاریم بعضی بی‌اخلاقی‌ها که از سوی تعدادی محدود انجام می‌گیرد نام ورزش پهلوانی کردستان را خدشه دار کنند.

یادداشت از فرشید اردلان خبرنگار ایسنا، منطقه کردستان


انتهای پیام